هدف این پژوهش، بررسی همراهی همردیف (آلل) های ژن BoLA-DRB3 با افزایش یاخته های تک هسته ای خون محیطی در پاسخ به استافیلوکوکوس آرئوس بود. حیوانات موردبررسی (347 حیوان) شامل 155 گوساله ی آمیخته ی هلشتاین-شاروله، 60 گوساله ی ناشی از آمیزش حیوانات نر هلشتاین-شاروله با حیوانات ماده ی هلشتاین، 46 گوساله ی ناشی از آمیزش حیوانات ماده ی هلشتاین-شاروله با حیوانات نر شاروله و 86 گوساله ی هلشتاین بودند. همه ی حیوانات در هنگام آزمایش هم سن و همه ی تلیسه ها غیر آبستن بودند. برای تعیین ژنوتیپ حیوانات در جایگاه BoLA-DRB3 روش توالی یابی مستقیم استفاده شد. با استفاده از رویه ی REML و مدل های خطی مختلط همراهی همردیف های ژن BoLA-DRB3 با افزایش یاخته های تک هسته ای خون محیطی ارزیابی شد. افزون بر تأثیر ژن BoLA-DRB3، عامل های ثابت گروه ژنتیکی و جنس و عامل تصادفی پدر نیز در مدل گنجانده شد. در این پژوهش، 27 همردیف برای ژن BoLA-DRB3 دیده شد. نتایج نشان داد همردیف های DRB3*0101 و DRB3*0902 با شاخص تحریک استافیلوکوکوس آرئوس همراهی دارند (05/0P<). یافته های این پژوهش می تواند برای شناخت سازوکار زیست شناختی (بیولوژیکی) پاسخ ایمنی میزبان علیه استافیلوکوکوس آرئوس سودمند باشد.

تجمع بلورهای فورمازان حاصل احیای نیتروبلو تترازولیوم (NBT) توسط فعالیت اکسیداتیو انفجار تنفسی ماکروفاژهای مشتق از منوسیت (MDM) که توسط فوربول مریستات استات تحریک گردیده اند.

زمینه و هدف: اکتینوپورین ها پروتیین ها و پپتیدهای سیتولیتک هستند که توسط شقایق دریایی تولید می شوند و باعث تشکیل منفذ در غشای لیپیدی می شوند. فراگاسیاتوکسین C یکی از اعضای این خانواده با وزن مولکولی 20 کیلودالتون می باشد که به طور خاص به اسفنگومیلین در غشای پلاسمایی متصل و منافذ کاتیونی انتخابی به قطر دو نانومتر را در غشا تشکیل می دهد. هدف اصلی از این مطالعه بررسی فعالیت زیستی سم روی سلول های تک هسته ای خون محیطی(PBMCs) می باشد. مواد و روش ها: وکتور بیانی pET28a دربرگیرنده توالی کد کننده FraC به سلول مستعد اشرشیا کلی سویه BL21 ترانسفورم گردید. سپس تخلیص پروتیین بوسیله کروماتوگرافی تمایلی انجام شد. تخلیص پروتیین توسط الکتروفورز ژل پلی آکریل آمید تایید شد. غلظت های مختلف از سم روی سلول های قرمز خون (RBC) تست شد و فعالیت همولیزی آن، با ثبت در طول موج 700 نانومتر آنالیز شد. به منظور بررسی فعالیت ضدسلولی سم تخلیص شده، PBMCs با استفاده ازغلظت های متفاوت سم مورد تیمار قرار گرفتند. فعالیت سیتولیتیک پروتیین FraC روی سلول های تک هسته ای خون محیطی با استفاده از روش) دی متیل تیازول-دی فنیل تترازولیوم بروماید(MTT و نوترال رد سنجیده شد. نتایج: ارزیابی فعالیت همولیتیک نشان داد سم در تمام مراحل تخلیص فعالیت خود را حفظ می کند. نتایج بررسی فعالیت سیتولیتیک روی PBMCs نشان می دهد در غلظت های پایینFraC، نسبت زنده مانی سلولها به گروه شاهد تغییر معنی داری نیافته است. فعالیت متابولیکی PBMCs فقط در غلظت های بالاتر توکسین (800 و 1000 نانومولار) به طور قابل توجهی کاهش یافت. با توجه به نتایج تست تریپان بلو، داده های حاصل از روش نوترال رد نشان داد با افزایش غلظت سم، سنجش جذب نوترال رد در PBMCs به طور قابل توجهی کاهش می یابد. نتیجه گیری: با وجود فعالیت ضد سلولی سم رویRBC، FraC در غلظت های پایین دارای فعالیت سایتوتوکسیک روی سلولهای تک هسته ای خون محیطی نمی باشد.

مقدمه: اثرات بیان IL23 در انواع مختلفی از بیماری های اتوایمنی به خصوص بیماری هایی که در آنها اندام خاصی درگیر می شود به اثبات رسیده که بیماری دیابت نوع یک از این جمله است. IL23 همچنین با تحریک تولید سایتوکاین هایی از Th17، به عنوان یک واسطه پیش التهابی نقش دارد. هدف از این مطالعه بررسی و مقایسه تفاوت در میزان بیان ژن IL23 در سلول های تک هسته ای خون محیطی تحریک نشده (PBMCS) بیمارانی با انواع مختف دیابت در مقایسه با افراد گروه کنترل بود.روش ها: بیماران مبتلا به T1DM به یک گروه بیست نفره با سن کمتر از 18 سال در زمان تشخیص بیماری و یک گروه بیست نفره با سن بیشتر از 18 سال در زمان تشخیص بیماری تقسیم بندی شدند. هم چنین تعداد بیست بیمار مبتلا به T2DM و بیست فرد سالم به عنوان کنترل در همان منطقه جغرافیایی برای این کار تحقیقاتی انتخاب شدند. بیان ژن IL23 در سلول های تک هسته ای خون محیطی (PBMCS) تازه و تحریک نشده در هر گروه با استفاده از تکنیک Real-Time PCR به روش کمی تعیین شد.یافته ها: بیان ژن IL23 در بیماران (juvenile-onset) T1DM با سن کمتر از 18 سال افزایش بیشتری پیدا کرده بود. افزایش محسوس و معنی دار بیان ژن IL23 در هر دو گروه بیماران  (juvenile-onset) T1DMبا سن بالای 18 سال و بیماران (adult-onset) T1DM با سن پائین 18 سال در مقایسه با گروه افراد کنترل و افراد بیمار گروه T2DM مشاهده شد. تفاوت محسوس و معنی داری در بیان ژن IL23 در بیماران مبتلا به T2DM و افراد سالم کنترل وجود داشت.نتیجه گیری: مطالعه ما نشان دهنده up-regulation بیان IL23 در بیماران دیابتی نوع یک و  down-regulatedدر بیماران دیابتی نوع دو T2DM می باشد که این نتایج اطلاعات قبلی موجود درباره تنظیم بیان ژن IL23 را تایید می نماید. در بیماران دیابتی نوع یک هیچ تفاوت معنی داری را بین افراد با سن زیر 18 سال و افراد با سن بالای 18 سال دیابتی مشاهده نکردیم که این نشان می دهد سازوکار یکسانی می تواند در بیماری زایی هر دو نوع دخیل باشد. مطالعات بیشتری در مورد انواع دیگری از سایتوکاین های رده Th17 برای تایید بیشتر یافته های ما لازم است.

زمینه: هیدروکسی آپاتیت (Ca10(PO4)6(OH)2) (HA) یکی از مهمترین بیوسرامیک ها برای کاربردهای پزشکی و دندانپزشکی است. ولی حلالیت پایین ذرات منجر به کاهش اثر آن در ساخت استخوان (osteoconductivity) شده و در نتیجه ذرات نانو هیدروکسی آپاتیت (Nano-HA) با داشتن سطح تماس بیشتر و حلالیت بالاتر نسبت به HA معمولی، مورد توجه بسیاری از محققان به عنوان یک گرفت موثر و جدید استخوانی واقع شده است. اما مطالعات متعددی نشان دادند که تناقض هایی در زمینه سازگاری زیستی این ذرات وجود دارد. هدف از مطالعه حاضر بررسی سایتوتوکسیسیته ذرات نانوهیدروکسی آپاتیت بر روی سلول های تک هسته ای خون محیطی انسان می باشد.روش کار: این مطالعه به صورت تجربی انجام گرفت. پس از استریل نمودن ذراتNano-HA  آن را با غلظت های 15.75، 32، 65، 125، 250، 500، 1000، 2000، 4000، 8000 ppm تهیه کرده و بر روی 105 سلول تک هسته ای خون محیطی انسان اثر داده و در پایان وایتالیتی سلول ها در زمان های 2، 24، 48 و 72 ساعت با استفاده از تستMTT  مورد ارزیابی قرار گرفت. سپس با استفاده از دستگاه ELISA READER میزان جذب نوری سنجیده شد و داده های به دست آمده با تست ANOVA آنالیز گشت.یافته ها: نتایج نشان داد که با افزایش غلظت و نیز زمان فعالیت حیاتی سلول ها کاهش یافت، ولی این کاهش از لحاظ آماری معنی دار نبود  (P>0.05)و کمترین میزان فعالیت حیاتی سلول ها در غلظت ppm 8000 بعد از گذشت 72 ساعت می باشد (0.005±0.220) اما در گروه کنترل در 72 ساعت برابر با 0.007±0.259 است.نتیجه گیری: نتایج سازگاری ذرات Nano-HA را در مجاورت با سلول های تک هسته ای خون محیطی انسان نشان داد.

کمبود مواد غذایی خصوصا پروتیین در دنیا سبب شده است که از سال 1960 استفاده از پروتیین تک یاخته مورد توجه قرار گیرد. در این تحقیق ابتدا شبیه سازی سیستم مداوم بیوراکتور همزن دار با استفاده از نتایج تجربی انجام شد و سپس بیوراکتور همزن دار به حجم 40 متر مکعب، برای تولید 40 کیلوگرم پروتیین تک یاخته در روز طراحی گردید. برای شبیه سازی بیوراکتور در دما و فشار ثابت، مدل ریاضی موازنه جرم بیومس، متانول، اکسیژن و دی اکسید کربن نوشته می شود. بعضی از پارامترهای این معادلات براساس شرایط آزمایش های انجام شده و نتایج به دست آمده تعیین و محاسبه شده اند. بعد از حل معادلات با روش Fourth order runge kutta و به دست آوردن نتایج، اثر پارامترهای مختلف سینتیک و انتقال بر مقادیر غلظت اکسیژن محلول، بیومس و متانول بررسی شد. با مقایسه مقادیر به دست آمده از مدل و مقادیر تجربی، پارامترهای بهینه تعیین گردید. برای طراحی بیوراکتور در مقیاس تولیدی، با استفاده از پارامترهای بهینه و روابط تئوری، اندازه تجهیزات مختلف بیوراکتور محاسبه شد و سپس با در نظر گرفتن معیارهای مختلف برای افزایش مقیاس بیوراکتور، پارامترهای مختلف به دست آمد که در جدول ارایه شده است.

هدف: ویروس هپاتیت C یکی از عوامل شایع ایجاد عفونت مزمن در انسان است. کنترل تکثیر ویروس به سیستم ایمنی فرد وابسته است. مکانیسم های متعددی در ارتباط با اختلال در پاسخ موثر سیستم ایمنی بیان شده است که مکانیسم مرتبط با سلول های T تنظیمی یکی از فرضیه های جدید است. در این مطالعه برای اولین بار به بررسی نقش پروتئین نوکلئوکپسید ویروس هپاتیت (HCV-core) C در افزایش فرکانس سلول های T تنظیمی طبیعی در میان جمعیت پیچیده سلول های تک هسته ای خون محیطی پرداخته شد.مواد و روش ها: برای بررسی اثر نوکلئوکپسید ویروس هپاتیت C بر فرکانس سلول های T تنظیمی طبیعی اختصاصی ویروس هپاتیت C روی سلول های تک هسته ای خون محیطی 19 بیمار که به شکل مزمن ویروس هپاتیت C آلوده بودند و نیز 6 نفر به عنوان کنترل مطالعه شد. برای این منظور سلول های تک هسته ای خون محیطی از گروه های مختلف جدا و توسط آنتی ژن نوکلئوکپسید تحریک شد. سپس با روش فلوسایتومتری سه رنگی دستی، فرکانس سلول های T تنظیمی طبیعی ارزیابی شد.نتایج: نتایج بررسی حاضر نشان داد که به دنبال انکوباسیون سلول های تک هسته ای خون محیطی با آنتی ژن نوکلئوکپسید ویروس هپاتیت C، جمعیت سلول های T تنظیمی طبیعی در افراد آلوده به ویروس هپاتیت C نسبت به کنترل منفی افزایش داشته است.نتیجه گیری: نتایج این مطالعه از این نظریه که سلول های T تنظیمی طبیعی می تواند اختصاصا به آنتی ژن ویروس هپاتیت C پاسخ دهد، حمایت می کند؛ بنابراین سلول های T تنظیمی طبیعی اختصاصی ویروس هپاتیت C می تواند یکی از دلایل پاسخ ضعیف سیستم ایمنی باشد که منجر به عفونت مزمن ویروس هپاتیت C و نیز تحمل ایمنی در هنگام عفونت ویروس هپاتیت C شود. پیشنهاد می شود در هنگام طراحی واکسن برای ویروس هپاتیت C از اپی توپ هایی که تکثیر شدید سلول های T تنظیمی طبیعی را موجب می شوند استفاده نشود.

مقدمه: با توجه به شیوع بیماری های التهابی و عوارض داروهای سنتتیک، یافتن روش های درمانی نوین به ویژه استفاده از طب سنتی و داروهای گیاهی می تواند راهکار مفیدی در مدیریت بیماری های التهابی باشد. استفاده از زیتون و فرآورده های آن (اولئوروپین) هم به عنوان آنتی اکسیدان و هم مهارکننده التهاب می تواند در کاهش روند التهابی مفید باشند. در مطالعه حاضر اثرات اولئوروپین بر پروفایل سایتوکاینی سلول های تک هسته ای خون محیطی (PBMCs) بیماران مبتلا به آرتریت روماتوئید بررسی گردید. مواد و روش ها: از 40 بیمار مبتلا به آرتریت روماتوئید 5 سی سی خون تهیه شد. سلول های تک هسته ای به کمک فایکول جدا شدند و در حضور یا عدم حضور اولئوروپین و فیتوهمآگلوتینین کشت داده شدند پس از 72 ساعت غلظت فاکتور نکروزدهنده تومور-آلفا (TNF-α) و اینترلوکین-4 (IL-4) در سوپرناتانت سلول های تیمار شده و تیمار نشده با روش ایمونواسی سنجیده شد. نتایج به کمک آزمون آماری t-test و ANOVA تجزیه و تحلیل گردید. نتایج: داده ها کاهش معنی دار TNF-α را در PBMCs تیمار شده با اولئوروپین در مقایسه با سلول های تیمار نشده نشان داد (0001/0P<) نتایج کاهش معنی دارتری را در غلظت 100 میکروگرم اولئوروپین نسبت به دیگر غلظت ها نشان داد. سطح IL-4 در سوپرناتانت سلول های تیمار شده با اولئوروپین به طور معنی دار و وابسته به دوز افزایش یافت (0001/0P<). نتیجه گیری: اولئوروپین با افزایش تولید فاکتور ضدالتهابی IL-4 و کاهش سطح TNF-α می تواند در کاهش التهاب بیماری های التهابی به ویژه آرتریت روماتوئید مؤثر باشد.

مقدمه و هدف: بافت استخوانی یکی از عمده ترین بافت های موجود در بدن انسان است که همواره مورد پیوند (ترانسپلنتیش) قرار می گیرد. کاربرد گرافت ها به صورت اتوژن و آلوژن با مشکلات خاصی از قبیل، پس زدن، محدودیت دهنده استخوان، افزایش زمان جراحی، عفونت ها و در نهایت مرگ و میر احتمالی مواجه می شود و علاوه بر این، تحمل جراحی دوباره برای افرادی که از آنها اوگرافت تهیه می شود، مشکل است. اصولا بایومتریال ها با استفاده از خاصیت استئواینداکتیو یا استئوکانداکتیو به صورت کمی یا کیفی در موضع نقص استخوان عمل می کنند، اما HECBMG به طور اختصاصی به صورت کیفی عمل می کند و با حجم بسیار کم از این ماده می توان به نتیجه دلخواه دست یافت. برای حل این مشکلات فوق، موادی از قبیل ترکیبات مختلف (کلسیم- فسفات) معرفی شده اند که این مواد به دلیل شباهت های نزدیک فیزیکی و شیمیایی با مواد معدنی طبیعی استخوان و تحریک کمتر بافت های میزبان، واکنش های آماسی کمتری ایجاد می کنند. این بایومتریال (HECBMG) از انسان گرفته شده و سرشار از BMPs است و خاصیت استئواینداکتیو (OSTEOINDUCTIVE) بیشتری نسبت به بایومتریال های دیگر با پایه پروتئینی دارد و بدن میزبان نسبت به این ماده هیچ گونه واکنش سویی ندارد. با تکیه بر اهمیت و روند ترمیم نقایص استخوانی و اهمیت پاسخ سلولی و منشا سلول های استخوان ساز و همین طور تحریک سلول های مزانشیمال اندیفرانسیه، تصمیم به بررسی اثر سایتوتکسیک این بابومتریال گرفتیم.مواد و روش کار: تحقیق با روش تجربی انجام گرفت. پس از تهیه HECBMG و استریل کردن آن و گرفتن کشت میکروبی در محیط BLOOD AGAR و اطمینان حاصل کردن از عاری بودن HECBMG از هر نوع عامل بیماری زا (میکروب، قارچ، باکتری، مخمر و ...)، آن را به وزن های 10 و20 و50 میلی گرم بر 100 هزار سلول تک هسته ای خون محیطی در چاهکهای 24 خانه کشت داده، در زمان های 24 و 48 و 72 ساعت اثر دادیم. برای اندازه گیری سمیت سلولی روش MTT را به کار بردیم و در پایان با استفاده از دستگاه ELISA LEADER میزان جذب نوری تعیین شد که میزان جذب نوری به میزان جذب ماده MTT از طریق سلول ها بستگی دارد که نمایانگر فعالیت حیاتی سلول ها است.جذب نوری هر سه غلظت، سه بار اندازه گیری شده و میانگین آن ثبت شد، علاوه بر میانگین؛ انحراف معیار و تست تی هم به عمل آمد. هیچ کدام از دوزهای مورد استفاده توکسیک نبودند.نتایج: نتایج نشان داد هیچ کدام از دوزهای مورد استفاده توکسیک نبوده، بلکه باعث افزایش تعداد سلول های تک هسته ای خون محیطی انسان نیز شده اند.نتیجه گیری: با هر بار افزایش وزن مادهHECBMG  و گذشت زمان، افزایش تعداد سلول های تک هسته ای خون محیطی مشاهده شد که از لحاظ آماری اختلاف معنی داری با گروه کنترل داشت. بنابراین در مجموع می توان این گونه نتیجه گرفت که بایومتریالHECBMG  ماده ای سازگار با سلول های تک هسته ای خون محیطی انسان است.